Wanderlust

Een autokenner ben ik niet. Dat de kennis over pk’s, cilinders, geluid en prijs in mijn geval in alle mate ontbreekt staat als een paal boven water. De belangstelling daarentegen is er wel degelijk. 

De auto is misschien wel het ultieme voorbeeld van design; vorm en functie komen ultiem samen, zijn onderhevig aan elkaar en maken grote veranderingen door in de tijd. Een auto zegt iets over ons als persoon; Men heeft herinneringen aan bepaalde merken of modellen en koppelt ze aan een levensstijl. 

 
Ik snap het wel, de behoefte om tijdelijk afstand te doen van alles wat je hebt en kent. Met enkel dat wat in een rugzak past je vertrouwde omgeving achter je laten. Op zoek naar nieuwe dingen.
 
Je zou het vakantie kunnen noemen. Maar ook een levensstijl; de wereld willen ontdekken, je leven dermate inrichten dat je kan gaan waar je wilt, wanneer je dat wilt. Niet persé mijn levensstijl overigens. De romantiek ervan staat me aan. Eindeloze mogelijkheden, nieuwe verhalen.
 
Ik eet graag een Indiase curry, durf nog net op het vliegtuig te stappen voor een vakantie in Griekenland. Maar verder uit mijn confortzone treden dan dat wordt me te spannend. Ik gedij het best onder een warm dekentje, tekenend of met mijn neus in een spannend boek (of allebei tegelijk). Dat was altijd al zo. Waar mijn 6 jaar jongere zusje vroeger op de camping om 07:00 u ’s ochtends klaar stond om naar de Franse bakker te gaan, durfde ik in mijn eentje bij het zwembad niet verder dan twee meter van de handdoek; dan maar geen ijsje. 
 

Het is niet dat ik niet benieuwd ben naar de rest van de wereld. Ik verander op zijn tijd graag van richting. Maar net de weg die ik wil nemen is vaak bezaaid met beren. Zo’n camperbus biedt mogelijkheden. In zo’n rijdend warm nestje, een mobiel huisje-boompje-beestje, durf ik de ontdekkingsreis wel aan. Rijd mij maar naar een klif met wijds uitzicht of een donker bos duizenden kilometers hier vandaan: dan droom ik daar lekker weg, tekenend en lezend in mijn bus, onder een warm dekentje.

Mama’s auto

Een autokenner ben ik niet. Wanneer ik, tijdens een wandeling door de stad,  door mijn vriend gewaarschuwd wordt met een (blijkbaar overduidelijk alarmerend) „Lambo, Lambo!” mis ik alle seinen en kijk ik nét de andere kant op omdat ik een geanimeerd gesprek voer met de hond.

Dat de kennis over pk’s, cilinders, geluid en prijs in mijn geval in alle mate ontbreekt staat als een paal boven water. De belangstelling daarentegen is er wel degelijk. 

De auto is een cultuurverschijnsel en staat symbool voor meerdere fundamentele waarden. Het zegt iets over ons als persoon; Men heeft herinneringen aan bepaalde merken of modellen en koppelt ze aan een levensstijl. In verhalen en tradities maar ook in muziek en games speelt de auto herhaaldelijk een aanzienlijke rol. Vorm en functie komen ultiem samen, zijn onderhevig aan elkaar en maken grote veranderingen door in de tijd.

Wat is bepalend voor deze veranderingen? Wat leer ik over iemand, een plek of een periode via een specifiek merk of type auto?

 

Lang niet altijd, maar wel steeds vaker, merk ik waarom ik bepaalde voorkeuren heb of keuzes maak. Niet verassend: Mijn (overigens bijzonder fijne) jeugd en opvoeding zijn van grote invloed. Gewenst of ongewenst, bewust of onbewust: ik neem steeds vaker een voorbeeld aan mijn ouders.

Zo is er één foto van mijn moeder waarop zij poseert bij haar groene Renault R4. Niets in het beeld beweert iets anders; De foto is gemaakt in de jaren 80. Het was haar eerste eigen auto, geheel passend bij de tijd, gekocht van haar eigen salaris.

Als de gemiddelde snelheid op de autobaan van toen nog steeds aan de orde zou zijn, was de keuze voor mij héél gemakkelijk: Dan kocht ik morgen nog, geheel gewenst én bewust tredend in de feministische voetsporen van mijn moeder, een groene Renault R4.