Vogels vangen

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners.
In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Wat veel mensen niet lukt, is haar gegund: Christel ziet schoonheid in wat er niet meer is. Met haar kunstwerken blaast ze dode vogels nieuw leven in. Wanneer ze het zelf niet meer kunnen, ziet Christel ze vliegen. Je maakt haar blij met een dode mus. Wanneer ze van het dak zijn gevallen, niet meer zingen zoals gebekt. Heb je er één in de hand, breng hem naar Christel. In een grote vriezer wordt hij te ruste gelegd. Daar zingen de vogels hun tijd in stilte uit.
Het had niet veel gescheeld of haar naam was Merel geweest. Hoewel je je af kan vragen waarom deze symbiose haar onthouden is, zou de vergelijking met deze luidruchtige vogel niet opgaan.
In één van de gezelligste straatjes van de stad leidt een voordeur naar een klein appartementje. Het is er stil, de oude houten vloer berust zich in het warme licht dat door de witte gordijnen naar binnen straalt. Naast het raam staat een bureau, donker en elegant. Als een koningin galant gehuld in een mantel van kleurige vogels van veelzijdig pluimage.
Hier werkt Christel in alle rust aan haar ode aan de vogel en het leven. In uiterste perfectie. Tot de schoonheid van hun volmaakte staat van ontspanning gevangen wordt, haar vogels weer zingen.

 

meer info:
http://www.christelverdaasdonk.com

Wanderlust

Een autokenner ben ik niet. Dat de kennis over pk’s, cilinders, geluid en prijs in mijn geval in alle mate ontbreekt staat als een paal boven water. De belangstelling daarentegen is er wel degelijk. 

De auto is misschien wel het ultieme voorbeeld van design; vorm en functie komen ultiem samen, zijn onderhevig aan elkaar en maken grote veranderingen door in de tijd. Een auto zegt iets over ons als persoon; Men heeft herinneringen aan bepaalde merken of modellen en koppelt ze aan een levensstijl. 

 
Ik snap het wel, de behoefte om tijdelijk afstand te doen van alles wat je hebt en kent. Met enkel dat wat in een rugzak past je vertrouwde omgeving achter je laten. Op zoek naar nieuwe dingen.
 
Je zou het vakantie kunnen noemen. Maar ook een levensstijl; de wereld willen ontdekken, je leven dermate inrichten dat je kan gaan waar je wilt, wanneer je dat wilt. Niet persé mijn levensstijl overigens. De romantiek ervan staat me aan. Eindeloze mogelijkheden, nieuwe verhalen.
 
Ik eet graag een Indiase curry, durf nog net op het vliegtuig te stappen voor een vakantie in Griekenland. Maar verder uit mijn confortzone treden dan dat wordt me te spannend. Ik gedij het best onder een warm dekentje, tekenend of met mijn neus in een spannend boek (of allebei tegelijk). Dat was altijd al zo. Waar mijn 6 jaar jongere zusje vroeger op de camping om 07:00 u ’s ochtends klaar stond om naar de Franse bakker te gaan, durfde ik in mijn eentje bij het zwembad niet verder dan twee meter van de handdoek; dan maar geen ijsje. 
 

Het is niet dat ik niet benieuwd ben naar de rest van de wereld. Ik verander op zijn tijd graag van richting. Maar net de weg die ik wil nemen is vaak bezaaid met beren. Zo’n camperbus biedt mogelijkheden. In zo’n rijdend warm nestje, een mobiel huisje-boompje-beestje, durf ik de ontdekkingsreis wel aan. Rijd mij maar naar een klif met wijds uitzicht of een donker bos duizenden kilometers hier vandaan: dan droom ik daar lekker weg, tekenend en lezend in mijn bus, onder een warm dekentje.

Tijger

Dat wat ik zie, beelden, bepalen voor een groot deel mijn gevoel, denken en doen. Andersom geldt voor mij hetzelfde: waar anderen zich uiten middels geluid, smaak of beweging leg ik ideeën, fascinaties, vraagstukken vast in tekeningen.

Wetenschappelijk gezien behoren wij mensen tot het dierenrijk. Uit gedragsonderzoek blijkt dat bepaalde diersoorten gecompliceerd gedrag vertonen en met elkaar communiceren. Bij enkele diersoorten worden zelfs beginselen van abstract denken gezien. De verschillen in uiterlijke kenmerken zijn binnen het dierenrijk echter bijzonder groot.

Deze wonderen uit de natuur kunnen mij werkelijk betoveren. Ze verschijnen angstaanjagend en vertederend tegelijk. Terecht of onterecht vind je herkenning in blikken en bewegingen. Dieren maken een indruk op mij, die mij blijft fascineren.

In de bekende verhalenreeks The Jungle Book belichaamt Shere Khan (wat Heer tijger betekent) de rol van de vijand. Ook in andere verhalen vind je de tijger eerder aan de kant van het gevaar. Het majestueuze beest wordt niet voor niets ‘koning van de jungle’ genoemd.

Toch heeft dit immens gevaarlijk dier iets weg van een gigantisch knuffelbeest, een uit de kluiten gewassen huisdiertje. In de tijger die ik hier tekende herken ik dan ook een blik die ik op momenten terug zie in onze eigen hond of kat; intens tevreden, in het geval van deze tijger genietend van de regen. Als ik de kans had zou ik meteen ruilen; zo’n zorgeloos leven wil toch iedereen?