Vogels vangen

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners.
In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Wat veel mensen niet lukt, is haar gegund: Christel ziet schoonheid in wat er niet meer is. Met haar kunstwerken blaast ze dode vogels nieuw leven in. Wanneer ze het zelf niet meer kunnen, ziet Christel ze vliegen. Je maakt haar blij met een dode mus. Wanneer ze van het dak zijn gevallen, niet meer zingen zoals gebekt. Heb je er één in de hand, breng hem naar Christel. In een grote vriezer wordt hij te ruste gelegd. Daar zingen de vogels hun tijd in stilte uit.
Het had niet veel gescheeld of haar naam was Merel geweest. Hoewel je je af kan vragen waarom deze symbiose haar onthouden is, zou de vergelijking met deze luidruchtige vogel niet opgaan.
In één van de gezelligste straatjes van de stad leidt een voordeur naar een klein appartementje. Het is er stil, de oude houten vloer berust zich in het warme licht dat door de witte gordijnen naar binnen straalt. Naast het raam staat een bureau, donker en elegant. Als een koningin galant gehuld in een mantel van kleurige vogels van veelzijdig pluimage.
Hier werkt Christel in alle rust aan haar ode aan de vogel en het leven. In uiterste perfectie. Tot de schoonheid van hun volmaakte staat van ontspanning gevangen wordt, haar vogels weer zingen.

 

meer info:
http://www.christelverdaasdonk.com

Vakantiehuis

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners. In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

In een bijzonder mooie omgeving bezocht ik een bijzonder huis; één met oneindig veel bewoners.

Orangerie

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners. In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Toen mijn buurvrouw trouwde met de liefde van haar leven kochten ze samen hun huis. Nu hij er, tot haar allergrootste verdriet, niet meer is lijkt het huis nóg groter. Ondanks deze leegte brengt het huis haar het meest vertrouwde gevoel dat ze kent. Haar plezier vindt ze in het ronddwalen door de indrukwekkend grote, wilde tuin.

Deze plek in haar huis noemt zij haar ‘orangerie-tje’. De bijzondere ruimte bevindt zich in het souterrain van de stadsvilla en is, naast de centrale trap, ook via de laagste veranda (ja, er zijn er meerdere) in de tuin te bereiken. Door de ligging hoor je niets van de geluiden uit de stad.

Omdat de tuin gevuld is met oude, grote bomen valt er een groen licht door de grote ramen naar binnen. Begrijpelijk dus ,dat zij zich hier graag terug trekt om even met niets anders bezig te zijn dan haar zo geliefde planten.

Mijn werkplek

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners. In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Het leek me wel zo fair om bij mezelf te beginnen. Ik tekende de plek waar ik mijn tekeningen maak.