Wanderlust

Een autokenner ben ik niet. Dat de kennis over pk’s, cilinders, geluid en prijs in mijn geval in alle mate ontbreekt staat als een paal boven water. De belangstelling daarentegen is er wel degelijk. 

De auto is misschien wel het ultieme voorbeeld van design; vorm en functie komen ultiem samen, zijn onderhevig aan elkaar en maken grote veranderingen door in de tijd. Een auto zegt iets over ons als persoon; Men heeft herinneringen aan bepaalde merken of modellen en koppelt ze aan een levensstijl. 

 
Ik snap het wel, de behoefte om tijdelijk afstand te doen van alles wat je hebt en kent. Met enkel dat wat in een rugzak past je vertrouwde omgeving achter je laten. Op zoek naar nieuwe dingen.
 
Je zou het vakantie kunnen noemen. Maar ook een levensstijl; de wereld willen ontdekken, je leven dermate inrichten dat je kan gaan waar je wilt, wanneer je dat wilt. Niet persé mijn levensstijl overigens. De romantiek ervan staat me aan. Eindeloze mogelijkheden, nieuwe verhalen.
 
Ik eet graag een Indiase curry, durf nog net op het vliegtuig te stappen voor een vakantie in Griekenland. Maar verder uit mijn confortzone treden dan dat wordt me te spannend. Ik gedij het best onder een warm dekentje, tekenend of met mijn neus in een spannend boek (of allebei tegelijk). Dat was altijd al zo. Waar mijn 6 jaar jongere zusje vroeger op de camping om 07:00 u ’s ochtends klaar stond om naar de Franse bakker te gaan, durfde ik in mijn eentje bij het zwembad niet verder dan twee meter van de handdoek; dan maar geen ijsje. 
 

Het is niet dat ik niet benieuwd ben naar de rest van de wereld. Ik verander op zijn tijd graag van richting. Maar net de weg die ik wil nemen is vaak bezaaid met beren. Zo’n camperbus biedt mogelijkheden. In zo’n rijdend warm nestje, een mobiel huisje-boompje-beestje, durf ik de ontdekkingsreis wel aan. Rijd mij maar naar een klif met wijds uitzicht of een donker bos duizenden kilometers hier vandaan: dan droom ik daar lekker weg, tekenend en lezend in mijn bus, onder een warm dekentje.