Vogels vangen

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners.
In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Wat veel mensen niet lukt, is haar gegund: Christel ziet schoonheid in wat er niet meer is. Met haar kunstwerken blaast ze dode vogels nieuw leven in. Wanneer ze het zelf niet meer kunnen, ziet Christel ze vliegen. Je maakt haar blij met een dode mus. Wanneer ze van het dak zijn gevallen, niet meer zingen zoals gebekt. Heb je er één in de hand, breng hem naar Christel. In een grote vriezer wordt hij te ruste gelegd. Daar zingen de vogels hun tijd in stilte uit.
Het had niet veel gescheeld of haar naam was Merel geweest. Hoewel je je af kan vragen waarom deze symbiose haar onthouden is, zou de vergelijking met deze luidruchtige vogel niet opgaan.
In één van de gezelligste straatjes van de stad leidt een voordeur naar een klein appartementje. Het is er stil, de oude houten vloer berust zich in het warme licht dat door de witte gordijnen naar binnen straalt. Naast het raam staat een bureau, donker en elegant. Als een koningin galant gehuld in een mantel van kleurige vogels van veelzijdig pluimage.
Hier werkt Christel in alle rust aan haar ode aan de vogel en het leven. In uiterste perfectie. Tot de schoonheid van hun volmaakte staat van ontspanning gevangen wordt, haar vogels weer zingen.

 

meer info:
http://www.christelverdaasdonk.com