Orangerie

Ieder huis vertelt iets over zijn bewoners. In hoekjes, zitjes en kasten bewaren we, bewust of onbewust, onze gewoonten en herinneringen.
Eens in de zoveel tijd mag ik bij iemand binnen kijken om zo’n plekje vast te leggen.

Toen mijn buurvrouw trouwde met de liefde van haar leven kochten ze samen hun huis. Nu hij er, tot haar allergrootste verdriet, niet meer is lijkt het huis nóg groter. Ondanks deze leegte brengt het huis haar het meest vertrouwde gevoel dat ze kent. Haar plezier vindt ze in het ronddwalen door de indrukwekkend grote, wilde tuin.

Deze plek in haar huis noemt zij haar ‘orangerie-tje’. De bijzondere ruimte bevindt zich in het souterrain van de stadsvilla en is, naast de centrale trap, ook via de laagste veranda (ja, er zijn er meerdere) in de tuin te bereiken. Door de ligging hoor je niets van de geluiden uit de stad.

Omdat de tuin gevuld is met oude, grote bomen valt er een groen licht door de grote ramen naar binnen. Begrijpelijk dus ,dat zij zich hier graag terug trekt om even met niets anders bezig te zijn dan haar zo geliefde planten.